Wear it your way Mario

Het is nog vroeg. De rolluiken zijn nog maar net omhoog, maar Mario is al in volle gang: hij stoomt melk op, draait spek om en roept hallo naar een vaste klant die langs het raam loopt. Dit is zijn plek: Mario’s Café, een hoekje in Kentish Town dat net zo iconisch is als het neonbord aan de muur.

We brachten de ochtend met hem door, tussen het gezoem van de koffiemachine en het gekletter van vorken op borden. Geen script. Geen opstelling. Gewoon Mario, die doet wat hij al jaren doet: eten serveren, een praatje maken en een gevoel van thuis geven.

Hij draagt een overshirt van ripstop over een gebreide hemelsblauwe polo, met een platte pet en zijn gebruikelijke grijns. Niets opzichtigs. Gewoon kledingstukken die hun werk doen, goed zitten en helemaal op hun plek zijn. Het is het soort look dat niet te geforceerd overkomt, maar toch iets uitstraalt.

"Het draait allemaal om ritme," vertelt hij ons tussen twee kopjes koffie door. "Je ruimte kennen. Je mensen kennen. Weten wanneer je moet praten en wanneer je moet luisteren." En als je ziet hoe hij zich tussen de grill, de espressomachine en de tafels aan de voorkant beweegt, begrijp je wat hij bedoelt. Hij runt niet zomaar een café. Hij dirigeert het.

De wereld van Mario straalt een zekere ongedwongenheid uit, maar dat wil niet zeggen dat er geen moeite in is gestoken. Overal zie je dat er met zorg is omgegaan. De dagaanbiedingen op het krijtbord. De mokken die netjes op elkaar zijn gestapeld. De patina van een geliefd aanrechtblad. Dit soort karakter kun je niet veinzen.

Tijdens het ontbijt praten we over Londen, over de veranderende straten en de vaste klanten die hier al tientallen jaren komen. Hij haalt glimlachend zijn schouders op. „Je moet gewoon blijven komen. Dat is al het halve werk.“

Dat gevoel komt ook duidelijk tot uiting in de manier waarop Mario zich kleedt. Functioneel, betrouwbaar, klassiek. Het soort kleding dat een dienst van tien uur aankan, maar er daarna nog steeds goed uitziet als hij even een biertje gaat drinken. Het Lyle & Scott dat hij draagt, straalt precies diezelfde uitstraling uit: slijtvast, vertrouwd, onopvallend stijlvol.

En dat is precies het punt. Stijl komt niet altijd voort uit vernieuwing. Soms draait het om consistentie. Vakmanschap. Aanwezig zijn. Trots zijn. Mario probeert niet iemand anders te zijn. Dat hoeft hij ook niet. Hij heeft al iets opgebouwd met betekenis. En dat is op zich al tijdloos.

“We hoefden nauwelijks aanwijzingen te geven. De beelden ontstonden vanzelf. Mario schonk een perfecte kop koffie in. Mario die zich te goed deed aan een volledig Engels ontbijt. Mario die midden in een zin in lachen uitbarstte, omringd door stamgasten die geen blik op de camera wierpen. Want dit is zijn dagelijkse leven. Dit is zijn podium.”

Mario draagt: LW2204V_Z271 en KN2215V_W487