Wear it Your Way Harvey Whyte
Sommige mensen vinden hun geluid in de studio. Voor Harvey Whyte begon het in de woonkamer van zijn moeder, met de piano van zijn overgrootvader. Niemand in de familie speelde erop, maar hij stond er altijd, tegen de muur geschoven als een meubelstuk. Op een dag won zijn nieuwsgierigheid het van hem. Hij begon op de toetsen te drukken en leerde het op het gehoor. In het begin was het met horten en stoten. Daarna liet hij het een tijdje voor wat het was en verruilde hij de piano voor rap. Toen hij 16 of 17 was, nam hij nummers op en bracht hij die uit.
Naarmate hij ouder werd en meer van de wereld zag, werd zijn smaak breder. Andere genres drongen zich op. Hij besefte dat hij niet zomaar een rapper wilde zijn; hij wilde deel uitmaken van iets groters. De piano kwam met een doel terug in zijn leven. Hij stelde zichzelf een uitdaging: er uren in steken, het vak onder de knie krijgen. Tienduizend uur werd de maatstaf. Oefenen, elke dag, totdat zijn spel voor zichzelf sprak.
Die combinatie van discipline en openheid is nu kenmerkend voor Harveys werk. Hij haalt inspiratie uit de mensen en de gemeenschap om hem heen en laat zich evenzeer inspireren door hun creativiteit als door die van zichzelf. Londen, met zijn lappendeken van stijlen en karakters, heeft zijn kijk op creativiteit gevormd. “Het individualisme is hier zo groot. Iedereen ziet er anders uit,” zegt hij. Dat viel hem op toen hij de stad vergeleek met andere plekken in de wereld. Toen hij als tiener naar een huisfeestje ging, was de dresscode simpel: Lyle & Scott Ralph Lauren. Je wist precies waar je aan begon.
Op de set van Wear It Your Way: Futureproof kwam Harvey kalm aan, nam de ruimte in zich op voordat hij voor de lens ging staan. In eerste instantie straalde hij een rust uit, het soort dat je naar hem toe trekt. Toen de camera klikte, veranderde zijn houding. Het ongedwongen zelfvertrouwen van iemand die er uren in heeft gestoken, zowel achter de toetsen als in het leven, nam de overhand. Hij bewoog zich met een losheid die goed samenging met het licht, speelde met schaduwen en ging helemaal op in de sfeer van de set.
Tussen de opnames door sprak Harvey over groei, over hoe zijn muziek nu aanvoelt als de som van alles wat hij tot nu toe heeft meegemaakt. Hij ziet succes niet als een vaststaand punt, maar als iets dat zich voordoet tijdens het proces, tijdens het creëren zelf. Die overtuiging weerspiegelt zijn reis: de jongen die begon op een stoffige pianokast thuis en nu een geluid vormgeeft dat onmiskenbaar van hemzelf is.
Aan het einde van de fotoshoot was het duidelijk waarom Harvey was gekozen voor Futureproof. Hij belichaamt waar het project om draait: artiesten die weten wie ze zijn, maar nog steeds hongerig zijn naar wat er nog komen gaat. Zijn verhaal is nog in ontwikkeling, maar de basis is al gelegd.
